|
|
|
|
|
| |
| Samenvatting |
Mugen is een eenzaam rondstruinende samuraistrijder, die zich kenmerkt door zijn merkwaardige vechtstijl die strijden met zijn zwaard combineert met breakdance-moves. Jin is meer van de traditionele school en minstens even dodelijk als laatstgenoemde, dit in tegenstelling tot het jonge meisje Fuu, dat door te werken in een theehuis haar bestaan bij elkaar probeert te krijgen.
Zo op het eerste gezicht hebben zij dan ook weinig gemeen, maar wanneer zij op een dag elkaar ontmoeten vertrekken zij gezamenlijk op een zoektocht naar een samurai die naar zonnebloemen ruikt. Hoe beter zij elkaar leren kennen, hoe meer blijkt dat zij toch een gemeenschappelijke factor hebben; allen kennen zij een zwaar verleden dat hen tot op de dag van vandaag achtervolgt.
|
| Review |
Historische werken in anime gegoten lijken zich meestal te beperken tot het populaire Edo tijdperk, waar samurai en hun soortgenoten hoogtij vierden; een tijd die absoluut tot de verbeelding van velen spreekt. Toch weten dergelijke werken niet altijd evenveel originaliteit te brengen; iets waar de regisseur van enorme successen als Cowboy Bebop en Macross Plus op een verrassende manier verandering in weet te brengen.
Vergelijkingen tussen eerstgenoemde en dit werk zullen dan ook zonder enige twijfel gemaakt worden; zij is zonder twijfel Shinichiro Watanabe’s meest bekende en beste werk en absoluut een favoriet onder de fans en derhalve kan ook ik niet ontkomen aan het maken van de vergelijking. Er is echter maar één vlak waar zij echt op overeenkomen en dat is simpelweg het feit dat zij beiden kwaliteit weten te bieden. Waar Cowboy Bebop dit voornamelijk deed met serieus persoonlijk drama, hier en daar afgewisseld met wat humor, ligt de balans in dit excentrieke samuraiwerk wat anders. Een groot deel van de afleveringen draait simpelweg om het trio dat rondstruint en avonturen beleefd, vaak met een wat lichtere toon, maar van tijd tot tijd ook serieus drama voortbrengend. Het is hier dat de regisseur wederom een fijn evenwicht weet te bereiken en zijn veelvuldigheid toont. Verrassend is dan ook de hoeveelheid persoonlijk drama die in de serie verwerkt zit; vooral de drie hoofdpersonages worden allen geplaagd door een verleden met de nodige hindernissen, iets waar zij in hun dagelijks leven nog vaak mee geconfronteerd worden. Zelfs de nonchalante Mugen blijkt zo een verrassend serieuze kant te kennen.
Karakteruitdieping staat echter niet per definitie gelijk aan karakterontwikkeling en deze laatste factor komt dan ook maar wat schaars in Samurai Champloo voor. De drie hoofdpersonages groeien uiteraard wel dichter naar elkaar toe, maar daadwerkelijke verandering in hun personae is moeilijk waar te nemen; met name Fuu weet zelfs aan het einde van de serie nog steeds keer op keer ontvoerd te worden, om vervolgens uit de brand geholpen te moeten worden Mugen en Jin. Toch zou gezegd kunnen worden dat veel groei in de karakters lichtelijk overbodig is; wij volgen hen immers gedurende een korte periode en de uitdieping die zij genieten voegt genoeg toe aan hun karakters. Het is dan ook lichtelijk zonde dat zij weinig ontwikkeling genieten, maar een schrijnend tekort is het absoluut niet.
Hier komt het kunnen van de regisseur echter niet al tot een halt; waar de ware kracht van Samurai Champloo ligt, is in de extraordinaire mengeling van culturen die zij neerzet. Historisch relaas uit het Edo tijdperk wordt op een originele en altijd verrassende manier gecombineerd met hedendaagse hiphopelementen; scratches, rappers en graffiti verschijnen allemaal in dit bijzondere avontuur. Hoewel de mate waarin dergelijke verschijnselen voorkomen met het vorderen van de serie wat minder rijkelijk verstrooid zijn door de afleveringen heen, vormen vooral de eerste afleveringen keer op keer vermakelijke momenten van herkenning van hedendaagse culturele elementen; maar ook de graffitiaflevering vormt een perfecte mix van Edo en hiphop. Het is echter niet enkel de hiphopcultuur die aandacht krijgt; opmerkelijk genoeg wordt ons eigen kikkerlandje meerdere malen genoemd in het werk. Overigens niet geheel wonderbaarlijk, gezien de band van ons land met Japan in die tijd.
Zoals Watanabe reeds in Cowboy Bebop van tijd tot tijd liet zien, weet hij een verrassend sterk gevecht neer te zetten. In tegenstelling tot veel samuraianime bestaan zwaardgevechten in Samurai Champloo dan ook uit veel meer dan wat op elkaar inhakken met katana. De gevechten zijn uiterst dynamisch; de omgeving wordt in de strijd betrokken en de personages bewegen volop, iets waarop zelfs de animatiestijl is aangepast. Personages worden op een ruwe manier weergegeven en de regisseur lijkt een bewuste keuze gemaakt te hebben zich meer op artistieke vrijheid te beroepen dan op een realistische weergave.
Hoewel Samurai Champloo het niveau van eerdere werken van Shinichiro Watanabe niet geheel haalt, is het een werk dat zich zeker weet te bewijzen en zonder moeite opbokst tegen de enorme reputatie waarover de regisseur beschikt; zij is dan ook een zeer waardige toevoeging aan zijn carrière. Met name de bijster originele manier waarop hedendaagse cultuur met elementen uit een vervlogen tijd gecombineerd worden blijkt een zeer sterk punt van de serie te zijn, evenals de zeer vermakelijke personages en hun avonturen.
Geschreven door Warai Otoko
|
| Screencaps (Klik op een afbeelding om deze te vergroten) |
|
|
|
|
|
|
|
| Reviews Menu |
|
|
| |
| Anime Gegevens |
Titel: Samurai Champloo
Animatie Studio: Manglobe
Genre: Samurai, actie, avontuur, drama, humor
Categorie:
TV
Aantal afleveringen:
26
Release date: 19-5-2004 |
|
| |
| Resultaten |
| Pluspunten |
- vindt een perfecte balans
- sterke karakteruitdieping
- geweldig uitgevoerde actie
- originele mix van culturen
|
| Minpunten |
- gebrekkige karakterontwikkeling
|
Score: 90
|
|
| |
| Reader reviews |
|
| |
| Laatste Reviews |
|
|
| |
|
