|
|
|
|
|
| |
| Samenvatting |
Wanneer een verveelde Shinigami zijn aantekeningenboekje tot de Aarde doet vallen, komt hyperintelligente student Light Yagami met een uitzonderlijke gave in aanraking. Na het oprapen van het zogenaamde Death Note beschikt hij over de mogelijkheid anderen naar wens te doden enkel door hun naam er in op te schrijven. Met deze kracht binnen handbereik besluit Light onder het pseudoniem Kira een betere plaats van de wereld te maken door iedere grote crimineel te vermoorden en zo toekomstige misdadigers te doen afschrikken. Zijn daden gaan echter niet onopgemerkt en al snel wordt de mysterieuze meester-detective L door de internationale politie op de zaak gezet, met een bizar kat- en muisspel op hoog niveau tussen de twee grote denkers als resultaat. Constant pogen zij de ander voor te zijn met sluwe streken en extreem vooruitdenken, waarbij de spanning hoog op loopt. Het is echter maar de vraag of iets bestand is tegen de goddelijke gave van Light.
|
| Review |
Wanneer de populariteit van een productie het werk zelf voorbij lijkt te streven, is dit zelden een goed teken en vaak is het de vraag of deze faam rechtmatig is. Onrealistisch hoge verwachtingen bij de kijker zorgen vaak voor des te grotere teleurstellingen, maar ook kan het gebeuren dat de roem terecht is. In het geval van het in 2006 uitgezonden en door de Madhouse Studios geproduceerde Death Note was er gedurende de uitgave van de oorspronkelijke manga al sprake van een enorme hype, die enkel in omvang wist toe te nemen. Gelukkig valt deze bovennatuurlijke thriller in de tweede categorie en weet het de verkregen naam grotendeels waar te maken.
Een essentiële bijdrage aan dit succes wordt geleverd door het veel geprezen concept dat centraal staat, welke schittert in haar originaliteit. De bijzondere interactie tussen onze wereld en de door magere heinen bevolkte onderwereld spreekt sterk tot de verbeelding en wanneer de jonge Light in de huid van Kira kruipt om zijn megalomane plannen tot uiting te brengen, is het niet moeilijk meegesleept te worden in de opeenvolging van zijn strategische zetten. Simpelweg het idee van een notitieboekje des doods waar anderen mee vermoord kunnen worden is bovendien enorm intrigerend. De eerste afleveringen van de serie worden dan ook grotendeels door deze invalshoek gedragen wanneer de kijker samen met Light beetje bij beetje leert hoe het boekje werkt. Ook erg leuk is de omgang tussen de kersverse moordenaar en de verrassend menselijke Shinigami Ryuk.
Het originele concept biedt tegelijkertijd een weg naar een filosofisch aspect door het grote ethische vraagstuk dat ten alle tijden dicht onder de oppervlakte verblijft: in welke mate is het rechtvaardig een mensenleven te nemen wanneer dit toebehoort aan een verschrikkelijke crimineel. Het is het dilemma dat centraal staat in debatten rondom de doodstraf, maar dan tot in het extreme. Hoewel zo een filosofische discussie in de serie waarschijnlijk tot weinig opzienbarende argumenten en conclusies zou leiden, maken de bijzondere omstandigheden het desalniettemin wenselijk. Het is dan ook een grote zonde dat Death Note de ethiek achter haar originele concept volledig links laat liggen en er voor kiest personages te tonen die ten volste overtuigd zijn van hun gelijk en hier ook naar handelen.
Gelukkig kan de serie deze keuze niet geheel verweten worden, aangezien het doel van het werk elders ligt. De bedoeling is niet zozeer de kijker aan te zetten tot nadenken over de rechtvaardigheid van het titulaire boekje, maar een altijd spannend detectiverelaas neer te zetten rondom een fris concept. Dit culmineert zich in de rivaliteit tussen Light en de troef van de internationale politie, de hyperintelligente en in mysteries gehulde L. Al snel neemt deze de vorm aan van een ijzersterk kat- en muisspel van hoogstaande deductie, waarin de één de ander constant probeert voor te blijven door de meest bizarre redeneringen te volgen. Zo nu en dan neemt dit extreme vormen aan en worden te grote sprongen in redelijke logica gemaakt, maar gedurende het overgrote deel van de tijd is het ronduit fascinerend om te zien hoe de twee elkaar op de hielen zitten. Het absolute hoogtepunt hiervan is de vijfentwintigste aflevering waarin een omvangrijk plan van Light tot verwezenlijking komt.
Opmerkelijk aan de structuur van de serie is de wijze waarop het zich ontwikkeld. Gezien het hoogst originele concept zou het erg aantrekkelijk en gemakkelijk kunnen zijn vast te blijven houden aan deze insteek en nooit voorbij de rivaliteit tussen Light en L te gaan. Al vroeg in de serie doen zich echter enkele verrassende wendingen en ontwikkelingen voor en in de laatste afleveringen is de situatie compleet anders dan in de eerste helft. Het is zo dat de serie haar kleine veertig afleveringen lang even spannend kan blijven. Typisch is bijvoorbeeld de verrassende introductie van een tweede Kira en de steeds andere dynamiek tussen Light en zijn achtervolgers. Het siert de serie dan ook absoluut dat het niet angstvallig vasthoudt aan de oorspronkelijke opzet, maar grote veranderingen durft door te voeren.
Toch schuilt er in deze aanpak ook een gevaar. Het is immers het originele concept en de rivaliteit tussen Light en L die zo tot de verbeelding spreken. Hier te ver van afwijken kan een aantasting vormen van juist dat wat de serie zo geliefd maakt. Helaas is een groot deel van de tweede helft ook inderdaad beduidend zwakker. Nieuw geïntroduceerde personages weten niet te tippen aan hun karakteristieke voorgangers met als opvallende dieptepunt een tweetal figuren dat zo uit de avonturen van Lupin III gestapt lijken: een meesteroplichter en een professionele dievegge worden voorzien van weinig ontwikkeling en maken sommige stappen net iets te gemakkelijk. Zij passen dan ook in de lichtere toon die korte tijd aangenomen wordt na een kleine twintig afleveringen. Hoewel deze verandering in sfeer geheel uit het niets komt en enigszins ongepast lijkt, werkt het van tijd tot tijd verrassend goed met enkele ronduit grappige momenten tot gevolg; juist omdat de personages soms zo buiten hun karakter handelen.
Een maand na de uitzending van de laatste aflevering van de tv-serie, werd een eerste samenvattende special uitgezonden. Onder de noemer Re-Light 1: Visions of a God, zou deze de eerste zesentwintig afleveringen van de anime samenvatten, verkapt als een verhaal dat Ryuk aan een collega Shinigami vertelt over zijn tijd tussen de mensen. Zoals gebruikelijk bij dit soort producties, wordt er flink wat geknipt en geplakt om de oorspronkelijke serie tot het absoluut noodzakelijke terug te brengen. Hoewel de special met ruim twee uur aan de lange kant is, gebeurt dit toch op een wijze waaronder het bronmateriaal behoorlijk te lijden heeft. Het sterkste aspect van de serie was immers het originele concept en aan de uitleg hiervan gaat men redelijk snel voorbij. De spanning die de kijker in het eerste deel van de serie voelde, wordt hier niet opgeroepen en veel ontwikkelingen volgen elkaar zo snel op dat een nieuwe kijker snel verdwaald zal raken. Ook worden veel van dit soort zaken simpelweg niet goed afgehandeld. Het resultaat is dat deze special, net als voor velen in haar soort geldt, niet veel meer is dan een leuke extra voor zij die het reeds het origineel zagen. Het is een aardige manier om de personages en spanning nog eens op te zoeken zonder de tijd te investeren die een serie van zevenendertig afleveringen vereist. Bovendien stopt de special op een erg passend moment waardoor de samenvatting beperkt blijft tot veruit het sterkste deel van de serie.
Pas een jaar later zou een tweede special uitgezonden worden die de tien afleveringen samenvat die de serie afsloten, onder de naam Re-Light 2: L’s Successors. Hoewel zij een kortere looptijd heeft, verricht zij haar taak met beduidend meer flair. Allereerst waren dit tiental afleveringen al niet de sterksten van de serie, waardoor zonder al te veel pijn heel wat materiaal overgeslagen kan worden. Wat overblijft kan vervolgens op zo een tempo getoond worden dat het niet langer aanvoelt als slechts een samenvattend werk. Het zeer sterke einde blijft bijna geheel intact. Ook heeft deze special echt iets nieuws te bieden en haar eerste twintig minuten zitten boordevol nieuwe animatie, die volgt op een samenvatting van de vorige samenvatting. Zo kent het een sterk nieuw stuk animatie dat ingaat op de dagen in het weeshuis waar L, Near en Mello opgroeiden. Deze tweede special slaagt dan ook een stuk beter in haar opzet.
Het bijzonder originele concept en de intense rivaliteit tussen de megalomane Light en intelligente detective L maken Death Note met recht één van de meest populaire anime uit recente jaren. Aan de hand van een spannend kat- en muisspel wordt de kijker via vaak bizarre stappen meegevoerd in de plannen van beide grote denkers in een zeer geslaagde bovennatuurlijke thriller. Enkele verrassende wendingen en de durf grote veranderingen door te voeren zorgen er bovendien voor dat de serie nooit verveelt, ook al boet de serie hierdoor enigszins aan vermakelijkheid in. Tot op het verrassende einde blijft de serie dan ook sterk vermaken.
Geschreven door Warai Otoko
|
| Screencaps (Klik op een afbeelding om deze te vergroten) |
|
|
|
|
|
|
|
| Reviews Menu |
|
|
| |
| Anime Gegevens |
Titel: Death Note
Alt. Titel: DEATH NOTE
Animatie Studio: Madhouse Studios
Genre: Detective, psychologisch, drama, mysterie, thriller
Categorie:
TV
Aantal afleveringen:
37
Release date: 3-10-2006 |
|
| |
| Resultaten |
| Pluspunten |
- enorm origineel concept
- altijd spannende detective
- vol veranderingen en wendingen
|
| Minpunten |
- negeert filosofische implicaties
- soms te ver gezochte redeneringen
- minder sterke tweede helft
|
Score: 89
|
|
| |
| Reader reviews |
|
| |
| Laatste Reviews |
|
|
| |
|
