|
|
|
|
|
| |
| Samenvatting |
In een Middeleeuwse wereld beduidend anders dan de onze, leven mensen angstvallig samen met monsterlijke wezens. Deze Yoma voeden zich op menselijke ingewanden en kunnen zich bovendien als mensen vermommen om zo onopvallend onder hen te leven. Gelukkig kunnen dorpen en stadjes in zo een situatie een mysterieuze organisatie voor een flinke som geld inschakelen, waarna diens strijders, de Claymore, komen afrekenen met de monsters. De koelbloedige jongedames die dit karwei komen opknappen hebben hun bijnaam verdiend door de enorme zwaarden die zij bij zich dragen en onderscheiden zich ook door hun blonde haar en koude, zilveren ogen. Clare is één van deze Claymore en wordt regelmatig op dergelijke missies gestuurd. Doorgaans verlopen zij volgens plan, totdat zij de jonge Raki ontmoet en hij besluit haar te volgen.
|
| Review |
Serieuze, donkere fantasie anime zijn een ware zeldzaamheid te noemen en het in 2007 verschenen Claymore is dan ook een ware verademing voor fans van het genre door de geslaagde invulling die zij geeft aan het concept. De Madhouse Studios productie vindt haar basis in de manga van Norihiro Yagi, waarvan de titel gebaseerd is op de Schotse zwaarden gebruikt in de oorlogen tegen de Engelsen en welke in de serie ingezet worden om demonische monsters te slachten.
Zoals gezegd behoort deze serie tot het fantasie genre. Meer specifiek is het één van de weinige anime met een Europees Middeleeuwse setting. Dit betekent gelukkig niet dat er sprake is van prinsessen in nood, elfjes en draken. Hier wordt juist op erg donkere wijze het leven weergegeven in een wereld vol kleine dorpjes en stadjes die vaak compleet zijn afgesloten van de buitenwereld en geen middelen hebben om zich te beschermen tegen een dreiging die zich vaak temidden van hen bevindt. Gezien de duistere interpretatie van het fantasiegenre worden er veelvuldig vergelijkingen gemaakt met het uitzonderlijk sterke Berserk. Geheel onterecht is dit zeker niet aangezien ook hier sprake is van een krachtige en eenzame strijder die met een enorm zwaard korte metten maakt met iedere tegenstand. Bovendien speelt ook hier de demonische wereld een grote rol, waartegen de mens geen enkele betekenis heeft.
Toch houden hier de gelijkenissen ook meteen op en kwalitatief doet Claymore absoluut voor die klassieker onder. Desalniettemin is de serie absoluut erg geslaagd, onder meer door de titulaire Claymore die haar bevolken. Deze heksen met zilveren ogen zoals zij door de gewone bevolking genoemd worden zijn een opmerkelijk groepje van sterke persoonlijkheden die onder erg mysterieuze omstandigheden strijden. Gelukkig besteed de serie dan ook een grote aandacht aan verschillenden van hen. Het meest intrigerende aspect is dan ook zonder meer het langzaam uitpuzzelen van de duistere bedoelingen van de organisatie achter de Claymore, evenals de uiteenlopende persoonlijke motivaties van haar strijders. Een vroeg hoogtepunt is dan ook het achtergrondverhaal van Clare, dat op indrukwekkende wijze een boekje open doet over de werkwijze van de organisatie en tevens een sterke emotionele band creëert met het hoofdpersonage die gedurende de resterende afleveringen gekoesterd wordt.
De setting van een Middeleeuwse wereld waarin Yoma het leven gevaarlijk maken is verre van plezierig en de serie doet er dan ook alles aan om de ernstige en donkere sfeer zo goed mogelijk over te brengen. Veel van de stadjes doen grauw aan en menig scène speelt zich ’s nachts of in donkere bossen af. Het sfeervolle hoogtepunt wordt gevormd door de laatste afleveringen die zich afspelen in het besneeuwde Pieta, waarin enkel de kleuren van bloed en de blonde haren en zilveren ogen van de Claymore afsteken van de donkere omgeving. Zij staan dan ook in schril maar passend contrast en hun ontwerpen zijn één van de sterkere aspecten van de serie. Met een kleine vijftig van deze strijdsters die allen dezelfde uiterlijke kenmerken hebben, is het een wonder dat men er in geslaagd is hen enigszins verschillend te maken.
Dit in tegenstelling tot de Yoma die de tegenstand vormen in de eerste afleveringen van Claymore. Zij lijken simpelweg uit een doos van generieke monsters getrokken te zijn en kennen noch karakter, noch onderscheidende elementen. Confrontaties in dit deel van de serie doen dan ook betekenisloos aan en dienen hoofdzakelijk om de omstandigheden te schetsen. Het is pas later, wanneer de zogenaamde ontwaakte wezens geïntroduceerd worden, dat er afwisseling gecreëerd wordt in de tegenstanders. Niet alleen hebben zij meer persoonlijkheid, ook kennen zij uiteenlopende krachten die ieder gevecht vers en spannend maken. Deze gevechten zijn zelden goed geanimeerd en verbleken op dit vlak bij de geweldige confrontaties uit Guardian of the Sacred Spirit. Toch weten zij zich ook hier te onderscheiden door de opgewekte spanning en het enorm grafische geweld dat toegepast wordt. Slachtoffers worden aan stukken gereten, ledematen vliegen in het rond en het bloed vloeit dan ook rijkelijk. Toch schiet de serie zich uiteindelijk in eigen voet wanneer te veel ontwaakte wezens het verhaal betreden en ook zij niet langer een dreiging uitademen.
Het meest opmerkelijke minpunt van de serie echter, is dat het enkele onverwachte shounen elementen bevat, hoe hard het ook probeert een serieuze en donkere fantasie anime te zijn. Wat hiermee bedoelt wordt zijn zaken als de nummering binnen de rangen van de Claymore, welke als makkelijke wijze dient om de kracht en capaciteiten van de vrouwelijke strijders te vergelijken en tevens een competitie element introduceert binnen de gelederen. Ook zijn er ware trainingsessies met meer ervaren vechters om zo sterker te worden, de wil om één grote vijand te verslaan en de constante opwaarderingen van kracht die zich voordoen. In de eerste afleveringen zijn dit niet meer dan details die niet weten te storen temidden van de sfeer en het wereldbeeld, maar later wordt vooral het alsmaar krachtiger worden enigszins storend.
Een ander groot punt van teleurstelling onder veel fans is de afronding van de serie. De anime versie blijft in de eerste vierentwintig afleveringen uitzonderlijk trouw aan haar bronmateriaal en volgt de eerste elf volumes nauwkeurig. Omdat de manga tijdens de productie van de anime en ook ten tijden van dit schrijven nog steeds loopt, moest voor de serie een eigen conclusie bedacht worden. Met veel vragen ook in de manga nog niet beantwoord, biedt dit originele einde niet de antwoorden op de vele vragen die tijdens de afleveringen opgebouwd zijn. Er kan zelfs gezegd worden dat het wat anticlimactisch eindigt. Toch is dit simpelweg niet te ontkomen wanneer men werkt met een incomplete manga en het open einde dat gepresenteerd wordt, voelt alsnog als een mooi tussentijds einde dat hoop doet koesteren voor een tweede seizoen wanneer de manga compleet is.
Ondanks het enigszins teleurstellende einde echter, weet Claymore heel wat te presteren in de voorafgaande afleveringen. De serieuze fantasie wereld blijkt een goede omgeving te zijn voor een verrassend meeslepend verhaal rondom de interessante vrouwelijke strijders, hun beweegredenen en de mysterieuze organisatie die hen vanuit de donkerte aanstuurt. Dit wordt sterk aangevuld door de donkere sfeer en karakteristieke ontwerpen van de Claymore zelf, met een spannend eindresultaat als gevolg.
Geschreven door Warai Otoko
|
| Screencaps (Klik op een afbeelding om deze te vergroten) |
|
|
|
|
|
|
|
| Reviews Menu |
|
|
| |
| Anime Gegevens |
Titel: Claymore
Alt. Titel: CLAYMORE
Animatie Studio: Madhouse Studios
Genre: Fantasie, actie, drama
Categorie:
TV
Aantal afleveringen:
26
Release date: 3-4-2007 |
|
| |
| Resultaten |
| Pluspunten |
- anime in zeldzame setting
- serieuze, donkere fantasie anime
- de Claymore zelf
- spannende en grafische gevechten
|
| Minpunten |
- weinig spannende Yoma vroeg in serie
- uiteindelijk teveel Ontwaakte Wezens
- sterk aanwezige shounen elementen
- gebrekkig einde
|
Score: 77
|
|
| |
| Reader reviews |
|
| |
| Laatste Reviews |
|
|
| |
|
